การถ่ายทอดเทคโนโลยีทางการตลาดดิจิทัลสำหรับวิสาหกิจชุมชนปลูกหม่อน เลี้ยงไหมบ้านห้วยทราย อำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาการถ่ายทอดเทคโนโลยีทางการตลาดดิจิทัลสู่วิสาหกิจชุมชนกลุ่มปลูกหม่อนเลี้ยงไหมบ้านห้วยทราย ตำบลนาเชือก อำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาบริบทของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มปลูกหม่อนเลี้ยงไหมบ้านห้วยทราย (2) เพื่อศึกษาการพัฒนาหลักสูตรและถ่ายทอดเทคโนโลยีทางการตลาดดิจิทัล (3) เพื่อประเมินผลการถ่ายทอดเทคโนโลยีทางการตลาดดิจิทัล (Digital Marketing) ของสมาชิกวิสาหกิจชุมชนกลุ่มปลูกหม่อนเลี้ยงไหมบ้านห้วยทราย เป็นการวิจัยบบผสมผสาน (Mixed Method research) กลุ่มเป้าหมายที่ทำการศึกษา คือ สมาชิกวิสาหกิจชุมชนกลุ่มปลูกหม่อนเลี้ยงไหมบ้านห้วยทราย เป็น เป็นสมาชิกทั้งหมด 38 คน แบ่งเป็นคณะกรรมการ 8 คน สมาชิก 30 คน โดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive sampling) เก็บข้อมูลโดยใช้ใช้แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง (Semi – Structure Interview) ใช้ในการสัมภาษณ์สมาชิกวิสาหกิจชุมชนกลุ่มตัวอย่าง ผลการศึกษาพบว่า เกษตรกรบ้านห้วยทรายรวมกลุ่มเพื่อขอจดทะเบียนวิสาหกิจชุมชน เมื่อปี พ.ศ. 2535 โดยดำเนินกิจกรรมปลูกหม่อนเลี้ยงไหม มีแปลงหม่อนรวม 25 ไร่ จำนวนสมาชิก 38 คน กิจกรรมในด้านการปลูกหม่อน เลี้ยงไหม แปรรูปเส้นด้ายไหมเป็นผลิตภัณฑ์ผ้าไหมมัดหมี่ ผ้าโสร่ง ผ้าขาวม้า สมาชิกทั้งหมดเป็นเพศหญิงอายุเฉลี่ย 56 ปี ส่วนใหญ่จบการศึกษาชั้นประถมศึกษา อาชีพหลักคือทำนา สมาชิกส่วนใหญ่ มีโทรศัพท์สมาร์ทโฟน แต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ในการตลาดเลย จึงได้หลักสูตรโดยมีหัวข้อในการมุ่งเน้นในการทำการตลาด ดังนี้ (1) การตลาด (Marketing) (2) การตลาดดิจิทัล (Digital Marketing) (3) การประยุกต์และการนำไปใช้ หลังจากการได้รับการถ่ายทอดเทคโนโลยีทางการตลาดดิจิทัล พบว่า ผลการประเมินความรู้หลังการถ่ายทอดเทคโนโลยีอยู่ในระดับมาก ( =2.96) รายได้จากการขายขายเพิ่มขึ้น ร้อยละ 15.94 ต่อเดือน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการเกษตร. 2564. ระบบสารสนเทศวิสาหกิจชุมชน กองส่งเสริมวิสาหกิจชุน. ค้นเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2564, https://smce2023. doae.go.th/product_detail.php?smce_id=44407011%200003&ps_id=5495
กษมาพร พวงประยงค์ และ นพพร จันทรนำชู. 2556. แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนกลุ่มการแปรรูปและผลิตภัณฑ์ จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย. 5(1), 108-120
ไกรเลิศ ทวีกุล. 2562. เทคนิคการฝึกอบรมทางการส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร. พิมพ์ครั้งที่ 2. ขอนแก่น: มูลนิธิร่วมพัฒนาชนบทไทย-อาเซียน.
ณัฐพล ใยไพโรจน์. 2560. Digital marketing: concept & case study. พิมพ์ครั้งที่ 4. นนทบุรี: บริษัท ไอดีซี พรีเมียร์ จำกัด.
มนเทียร โรหิตเสถียร. 2549. การดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มผลิตภัณฑ์จากผ้าในจังหวัด เชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหา บัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ คณะบริหาร ธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
รจนา เมืองแสน และ อุมาวรรณ วาทกิจ. 2564. แนวทางการพัฒนาการตลาดดิจิทัลสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจผ้าไหมสําเร็จรูปใน กลุมนครชัยบุรินทร. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 9(2), 817-829.
ระวิ แก้วสุกใส และ ชัยรัตน์ จุสปาโล. 2556. เครือข่ายสังคมออนไลน์: กรณี เฟสบุ๊ค (Facebook) กับการพัฒนาผู้เรียน. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาชราชนครินทร์. 5(4), 195-205.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. 2560. บทวิเคราะห์สถานการณ์เศรษฐกิจดิจิทัลประเทศไทย. ค้นเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2564, https://www. depa.or.th
Chang, L. 1994. Using Confirmatory Factor Analysis of Multitrait – Multimethod Data to Assess The Psychometrical Equivalence of 4-Point and 6-Point Likert Type Scales. Applied Psychological Measurement. 18(3), 205-215.
Kemp, s. 2020. Digital 2020: 3.8 billion people use social media. Accessed 12 February 2022, https://wearesocial.com/uk/blog/2020/01/digital-2020-3-8-billion-people-use-social-media/