การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านครอบครัวกับพฤติกรรมสุขภาพของ นักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษา 1) ปัจจัยด้านครอบครัวและระดับพฤติกรรมสุขภาพของนักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี และ 2) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านครอบครัวที่มีต่อพฤติกรรมสุขภาพของนักศึกษาปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาที่กำลังศึกษาในระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี จำนวน 420 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัย พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามเป็นเพศหญิง ร้อยละ 71.4 และเพศชาย ร้อยละ 28.6 ส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 20 – 22 ปี ร้อยละ 71.0 ชั้นปีที่ศึกษาส่วนใหญ่อยู่ชั้นปีที่ 2 ร้อยละ 35.7 ชั้นปีที่ 1 ร้อยละ 30.5 ชั้นปีที่ 3 ร้อยละ 21.4 และชั้นปีที่ 4 ร้อยละ 12.4 ระดับพฤติกรรมสุขภาพของนักศึกษาปริญญาตรีในภาพรวมอยู่ในระดับพอใช้ ปัจจัยครอบครัวด้านการทำหน้าที่ของครอบครัวมีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ปัจจัยครอบครัวด้านสัมพันธภาพในครอบครัวมีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และปัจจัยครอบครัวด้านความเชื่อด้านสุขภาพในครอบครัวมีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จตุพร จำรองเพ็ง และ ศิราณีย์ อินธรหนองไผ่. 2564. ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการออกกำลังกายของเด็กวัยเรียนตอนปลาย ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม. วารสารพยาบาลตำรวจ. 13(2), 418–426.
จิราพร วีณุตตรานนท์. 2559. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารเพื่อสุขภาพของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์คหกรรม ศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
จิราภา สุวรรณกิจ. 2565. ปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะโภชนาการของเด็กวัยก่อนเรียน. วารสารโรงพยาบาลสิงห์บุรี. 31(2), 81-94.
พชรพรรณ จิรังนิมิตสกุล และธีรพัฒน์ วงศ์คุ้มสิน. 2563. สัมพันธภาพในครอบครัว ความฉลาดทางจริยธรรม การเผชิญความเครียด และความผาสุกทางใจของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ในเขตจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนคริน ทรวิโรฒ. 15(2), 172-187.
พรทิพย์ ช่วยเพล และอภิษฎาข์ ศรีเครือดง. 2562. ความสัมพันธ์ของสมาขิกในครอบครัวกับสุขภาพจิตของวัยรุ่นไทย. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ. 1(3), 207–220.
วิชัย เอกพลากร, หทัยชนก พรรคเจริญ และ วราภรณ์ เสถียรนพเก้า. 2564. การสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 6 พ.ศ. 2562-2563. กรุงเทพฯ: คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิทญา ตันอารีย์. 2555. พฤติกรรมการเลือกบริโภคอาหารของประชาชนตำบลสะลวง – ขี้เหล็ก อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. รายงานการวิจัยสำนักบริหารโครงการวิจัยในอุดมศึกษาและพัฒนา มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
วิลาวัลย์ อาธิเวช. 2558. ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมด้านการออกกำลังกายของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในเขตจังหวัดอุบลราชธานี. รายงานการวิจัยสำนักวิจัยและพัฒนา อุบลราชธานี: มหา วิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ศรัญญู คำสามารถ. 2557. การสร้างเสริมสุขภาพของเยาวชนโรงเรียนมัธยมศึกษาในเขตอำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสน ศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ศศิธร ชิดนายี และ วราภรณ์ ยศทวี. 2561. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของวัยรุ่นจังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารวิจัยการพยาบาลและวิทยาศาสตร์สุขภาพ. 10(1), 83–93.
สุชาดา พิชัยธรรม ยุุวยงค์์ จัันทรวิจิิตร และ อุุมาพร ห่่านรุ่่งชโรทร. 2563. ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัย ครอบครัวและรูปแบบการอบรมเลี้ยงดูของผู้ปกครอง กับภาวะโภชนาการของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารพยาบาลสาร. 47(4), 88–99.
อรอนงค์ ซ้ายโพธิ์กลาง. 2557. ทุนสุขภาพกับพฤติกรรมเสี่ยงต่อสุขภาพของวัยรุ่นไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหา วิทยาลัย.
อัมมันดา ไชยกาญจน์ และ อมรา ไชยกาญจน์. 2560. พฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรี อยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์. 7(1), 103–113.
